Sprzedaż B100 jest wciąż jedynym sposobem na wywiązanie się firm paliwowych z wymogów Narodowego Celu Wskaźnikowego, który określa minimalną zawartość biokomponentów w paliwach transportowych. Niestety jest to też dla koncernów sposób najmniej opłacalny. Koszty produkcji biodiesla są bowiem wyższe niż standardowego oleju napędowego a paliwo to ma gorsze właściwości niż jego w pełni kopalny odpowiednik. Stąd koncerny zmuszone są sprzedawać go po cenie niższej od kosztów produkcji aby uniknąć kar z tytułu niewykonania NCW.

POPiHN szacuje, że straty z tytułu wprowadzania na rynek B100 wynoszą około miliona złotych za każdy dzień. Rocznie wielkość ta sięga więc niemal 400 mln zł. Koszty te wynikają przede wszystkim z osobnej logistyki, jakiej wymaga B100. Do tego dochodzą jeszcze koszty marketingu, jakie ponoszą jego dystrybutorzy.

Sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej, gdyby do sprzedaży dopuszczono paliwo B7, czyli standardowy olej napędowy z dodatkiem 7 proc. estrów. W opinii branży pozwoliłoby to zrezygnować ze sprzedaży B100 poniżej kosztów. Nowelizacja ustawy o biopaliwach, która wprowadzi tę możliwość czeka jednak na akceptację Komisji Europejskiej. Jeśli żadne z państw UE nie wniesie sprzeciwu to projekt wróci do nas pod koniec października. Sprzedaż B7 byłaby wówczas możliwa niemal natychmiast – Ministerstwo Gospodarki ma już bowiem gotowe rozporządzenia wykonawcze.