To już coroczna praktyka – na przełomie roku obie rafinerie informują o umowach znaczących zawartych z odbiorcami paliw. Umowa znacząca to taka, której wartość przekracza 10 proc. kapitału własnego spółki. Na taki status mają więc szansę tylko kontrakty zawierane z największymi odbiorcami.

Grupa Lotos podpisała pod koniec zeszłego roku umowy z Shellem (za 4,4 mld zł) i Neste (960 mln zł) i będzie w tym roku głównym dostawcą paliw dla tych sieci. Dodatkowo Lotos przedłużył wcześniejszą umowę ze Statoil, na mocy której w latach 2012-2013 dostarczy norweskiej sieci paliwa za 9,85 mld zł. Oprócz tego gdański koncern sprzeda też paliwa BP (za 1,3 mld zł), jednak nie będzie głównym dostawcą dla tej sieci.

Większy kontrakt z BP podpisał Orlen (wart 6,6 mld zł) i to paliwa z Płocka zasilą większość stacji koncernu. Oprócz tego Orlen podpisał też umowę z Łukoil Polska na dostawy na stacje rosyjskiego koncernu (za ok. 4 mld zł). Do tego trzeba też doliczyć mniejsze umowy z innymi sieciami (nie spełniające wymogów umowy znaczącej).

Można więc przyjąć, że wartość kontraktów na 2012 rok jest podobna dla Orlenu i Lotos. Nie należy jednak zapominać, że płocki koncern zaopatruje również własną sieć ponad 1700 stacji w Polsce. Lotos ma ich 369. Nie wiadomo też jak rozłożyły się dostawy dla mniejszych odbiorców (sieci liczących od kilku do kilkudziesięciu stacji).

Trzeba jednak wyjaśnić, że sam fakt podpisania kontraktu z takim a nie innym dostawcą nie oznacza, że na danej stacji znajdzie się paliwo wyprodukowane w tej właśnie rafinerii. Pomiędzy produkcją a sprzedażą detaliczną jest bowiem jeszcze jeden element łańcucha logistycznego – bazy magazynowe. Trafiające tam z różnych rafinerii (polskich ale i zagranicznych) paliwo nie jest jednak przechowywane w osobnych zbiornikach (chyba, że jest to paliwo o specjalnych właściwościach, tzw. premium). Paliwa z Gdańska, Płocka, ale także Możejek, Bratysławy czy rafinerii niemieckich są więc mieszane, a na „wyjściu” z bazy otrzymujemy jedynie paliwo o określonej jakości gwarantowanej normą a nie brandowany produkt z danej rafinerii.